Забаўныя факты з гісторыі вузельчыкавага батыку

Вузельчыкавы батык, мабыць, самы звычайнай метад роспісу тканіны. Для стварэння незвычайных і яркіх эфектаў на тканіны патрабуецца толькі майстэрскае завязванне розных вузельчыкаў, тканіну і, натуральна, фарбы.

З дапамогай няхітрых прыстасаванняў і ўменні па-рознаму завязваць вузлы можна зрабіць розныя арнаментальныя рашэння на тканіны.

Тэхніка вузельчыкавай роспісу па нейкім крыніцах была вядомая ў Кітаі яшчэ да Віі стагоддзя.

Трошкі пазней у Індыі яна таксама атрымала даволі шырокае распаўсюджванне. Такія найменні, як бандхей, бандха'на, бандхни, казалі спачатку аб гэтай цудоўнай тэхніцы і ў перакладзе азначалі практычна сам прыём роспісу «абвяжы - окрась». У Індыі да гэтага часу гэтая тэхніка роспісу прымяняецца пры распрацоўцы як дапаўненняў да адзежцы, так і самой адзення. Звычайна, вузельчыкавы батык афармляюць святочную адзежу.

У летапісах Віі стагоддзя ў Краіне ўзыходзячага сонца згадваецца пра тое, што гэтая тэхніка называлася шибори. Цікава і тое, што ў Краіне ўзыходзячага сонца ў той час была распаўсюджаная і іншая тэхніка стварэння малюнка, якая фармавалася яшчэ на стадыі ткацтва. Яна называлася - икат. Японскія майстры злучалі гэтыя дзве тэхнікі і рабілі сапраўды творы мастацтва.

Інданэзійскія икаты, па некаторых крыніцах, з'явіліся яшчэ раней батыку. Іх называлі «ўлосы» і «грингсинг». Икатам ў Інданэзіі прылічвалі розныя ўласцівасці, такія, як абарона ад захворванняў, і многае іншае. Нярэдка икаты выкарыстоўвалі пры розных рытуалах, лічачы, што чароўная сіла, закладзеная ў іх, перадасца таму, хто будзе імі валодаць.

У розных краінах вузельчыкавы батык меў свае асаблівасці. Дзе-нідзе яго дапаўнялі пацеркамі альбо вышыўкай, дзе-нідзе нават кавалкамі люстэрка (вядомыя прыклады ў Індыі), у Афрыцы, да прыкладу, жамчужынамі і ракавінамі.

Вядомая тэхніка вузельчыкавай роспісу і на Каўказе, у Тыбеце, Іране, Турцыі, Сірыі, Марока, Егіпце, Алжыры, Лівіі.

У кожнай краіне люд заносіць у гэтую, здавалася б, простую тэхніку свае асаблівасці.